مرکز پژوهشی تمدن اسلامی پیامبر اعظم(ص)نشریه علمی علم و تمدن در اسلام2676-483041620230823The conceptual model of the ethics of war
in the political life of the great prophet (pbuh)الگوی مفهومی اخلاق جنگ در تمدن اسلامی (مطالعه موردی سیره سیاسی پیامبر اعظم(ص))104418737510.22034/icrs.2023.187375FAمحمدتقیآقائی مزرعه شاهیاستادیار گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل، مجتمع آموزش عالی شهید محلاتی(ره)، قم، ایران.0000-0001-9477-3917Journal Article20230705War is one of the most important areas in which people, when faced with it, distance themselves from ethics and human nature and ignore moral values. The theories of the ethics of war try to reduce the damage caused by war by providing principles and rules related to various issues of war. On the other hand, moral teachings form an important part of Islamic teachings. At the beginning of Islam, the Prophet of God (PBUH) and Muslims faced the phenomenon of war;<br />In such a way that there are verses of the Holy Qur'an and many narrations on the manners of war and the way of fighting with enemies. However, a coherent and meaningful structure and geometry of these teachings has not been presented. Using the qualitative content analysis method, this article tries to answer the question: "What is the pattern of war ethics in the political life of the Prophet of God (PBUH)?" The findings of the research indicate that morality flows in different areas of human life, including war. , the model that arose from the life of the Prophet of God (PBUH) has a guidance-oriented, happiness-seeking and conservationist view of war and by presenting moral principles in the five axes of war strategy, war tactics, combatants' merits, how to treat prisoners and how to treat property. And the environment provides the guidance and happiness of man and the protection of his dignity, life, property and environment.جنگ از مهمترین عرصه هایی است که انسانها، در مواجهه با آن از اخلاق و سرشت انسانی فاصله گرفته و ارزشهای اخلاقی را نادیده میگیرند. نظریه های اخلاق جنگ با ارائه اصول و قواعد ناظر به مسائل مختلف جنگ، سعی در کاهش آسیب های ناشی از جنگ دارند. از سوی دیگر، بخش مهمی از تعالیم دین اسلام را آموزه های اخلاقی تشکیل میدهد. در صدر اسلام نیز پیامبرخدا(ص) و مسلمانان با پدیده جنگ مواجه بودند؛ به گونه ای که آیات قرآن کریم و روایات بسیاری بر چگونگی آداب جنگ و شیوه نبرد با دشمنان وجود دارد. اما با این وجود ساختار و هندسه ی منسجم و معناداری از این آموزه ها ارائه نشده است. این نوشتار با کاربست روش تحلیل محتوای کیفی درصدد پاسخ به این سؤال است: «الگوی اخلاق جنگ در سیره ی سیاسی پیامبرخدا(ص) چیست؟» یافته های پژوهش حاکی از جریان داشتن اخلاق در ساحت های مختلف زندگی انسان ازجمله جنگ است. ، الگوی برخاسته از سیره پیامبرخدا(ص) نگاهی هدایت محور، سعادت طلب و صیانت گرا به جنگ داشته و با ارائه اصول اخلاقی در پنج محور راهبرد جنگ ، تاکتیک جنگ، شایستگی های رزمندگان، شیوه رفتار بااسیران و رفتار با اموال و محیط زیست، هدایت و سعادت انسان و صیانت از کرامت، جان، مال و محیط زیست او را تأمین میکند.https://mag.mpte.ir/article_187375_f27d9c8aaab67c526a63b5add1cbe7d4.pdfمرکز پژوهشی تمدن اسلامی پیامبر اعظم(ص)نشریه علمی علم و تمدن در اسلام2676-483041620230823Investigating the sustainability of civilizations by looking at divine laws from the perspective of the Qur'anتبیین مانایی تمدنها با نگاهی به سنتهای الهی از منظر قرآن446318845610.22034/icrs.2023.188456FAقاسمترخاندانشیار، گروه کلام اسلامی، پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، تهران، ایران0000-0003-2404-4211Journal Article20230529Undoubtedly, the stability and instability of civilizations depends on many factors. According to religious texts, many spiritual and transcendental factors such as cruelty, disbelief, and polytheism are involved in the instability and destruction of civilizations, and this is what is required by some divine Laws such as ahbat, ibtala, tadmir, istisal, and istekhlaf. By using the library method in gathering information and the analytical descriptive method in deriving the point of view, this article deals with the explanation of why the punishment did not descend on this type of civilizations. The results of this research are as follows: A) Those nations and societies benefit from traits and characteristics that have led to progress. b) By using material means, one can raise the level of well-being and achieve progress, although in order to achieve prosperity and all-round progress, it is necessary to combine material and spiritual means. c) The possession of material facilities may be based on the Laws of imhal and istedraj.<br /><br />d) Disbelief does not prevent economic growth, although according to the ehbat law, worldly peace and prosperity will not be realized and this development will not be sustainable. e) Although some factors such as oppression are the cause of total destruction; But they have a necessary role for destruction and death. f) From the point of view of religion, sustainability is not equal to durability. Quality and quantity are considered together in it, which is interpreted as Kaushari's progress.بیگمان مانایی و ناپداری تمدنها بسته به عواملی فراوانی است. بر اساس متون دینی عواملی مانند ظلم، کفر، شرک در ناپایداری و هلاک تمدنها دخیلاند و مقتضای برخی از سنتهای الهی مانند احباط، ابتلا، تدمیر و استیصال و استخلاف، چنین چیزی است. این نوشتار با استفاده از روش کتابخانهای در گردآوری اطلاعات و روش توصیفی - تحلیلی در استنتاج دیدگاه با تأکید بر آیات قرآن، به این پرسش اساسی پاسخ میگوید که چرا با وجود عوامل افول، برخی تمدنها مانا باقی میمانند؟. یافتههای تحقیق به شرح زیر است:<br />الف) آن امتها و جوامع از صفات و ویژگیهایی بهره میبرند که همانها باعث پیشرفت و پایداری شده است. ب) با بهرهگیری از اسباب مادی میتوان سطح رفاه را بالا برد و به پیشرفت و پایداری دست یافت؛ هرچند بهمنظور دستیابی به مانایی و پیشرفت همهجانبه نیازمند تلفیق اسباب مادی و معنوی است. ج) برخورداری از امکانات مادی ممکن است بر اساس سنت امهال و استدراج باشد.<br />د) کفر مانع رشد اقتصادی نیست؛ هرچند طبق سنت احباط، آرامش و سعادت دنیوی تحقق پیدا نمیکند و این توسعه ماندگار نخواهد بود. هـ) برخی از عوامل مانند ظلم علت تامه هلاکتاند؛ اما برای نابودی و مرگ از نقش اقتضایی برخوردارند. و) از منظر دین، پایداری در معنای رایج، مساوی با مانایی نیست. در مانایی کیفیت و کمیت به صورت توأمان لحاظ میشود که از آن به پیشرفت کوثری تعبیر میشود.https://mag.mpte.ir/article_188456_0c7c2be313197d007d82285192cb49e4.pdfمرکز پژوهشی تمدن اسلامی پیامبر اعظم(ص)نشریه علمی علم و تمدن در اسلام2676-483041620230823The Contribution of Eastern neighborhood Scholars (al-ʿUlamāʾal- Mojāverūn) in the Cultural and Social Life of Mecca
(6th to 9th centuries AH)سهم علمای مُجاور شرقی در حیات فرهنگی و اجتماعی مکه (سده های ششم تا نهم هجری)648518845810.22034/icrs.2023.188458FAفهیم الساداتسید سالکیدانشجوی دکتری تاریخ و تمدن ملل اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0009-0005-9482-3159معصومعلیپنجهاستادیار گروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانیونسفرهمنددانشیارگروه تاریخ و تمدن ملل اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.0000-0002-5377-2595Journal Article20230709In the Islamic Middle Ages, the holy city of Mecca witnessed the formation of the religious and social phenomenon of <strong>“<em>mojāvera</em></strong>. A number of Muslim Scholars who came to Mecca with the intention of Hajj, settled temporarily or permanently in this city and were called <strong>“<em>mojāverūn</em>”</strong>. Many of these “mojāverūn” scholars were from eastern lands, Transoxiana, Iran and Iraq. In this article, the contribution of these oriental scholars in the cultural and social life of Mecca has been investigated by using original sources, especially local Chronicles and Biographies. These scholars, who often came to Mecca for the purpose of studying, gradually became a part of the Meccan society and played a role in its political, social, and cultural life. According to the sources, most of the neighbors of Mecca were from Iraq and Iran. The eastern “mojāverūn” contributed a lot to the growth and expansion of scientific activities in the city of Mecca. The presence of these Scholars made Masjid al-Haram one of the most important Scientific Centers in the Middle Ages.در سده های میانه اسلامی شهر مقدس مکه شاهد شکل گیری پدیدۀ دینی و اجتماعی «مجاورت» بود. شماری از علمای مسلمان که به قصد حج به مکه می آمدند، به طور موقتی یا دائمی در این شهر اقامت می گزیدند و مجاوران نامیده می شدند. بسیاری از این عالمان مجاور اهل سرزمین های شرقی، ماوراءالنهر، ایران و عراق بودند. در این مقاله با بهره گیری از منابع اصیل، به ویژه تواریخ محلی و تراجم نامه ها، سهم این عالمان مشرقی در حیات فرهنگی و اجتماعی مکه بررسی شده است. این عالمان که غالباً به هدف دانش اندوزی به مکه می آمدند، به تدریج به بخشی از جامعۀ مکه بدل می شدند و در حیات سیاسی، اجتماعی، فرهنگی آن نقش ایفاء می کردند. بنابر داده های منابع بیشتر مجاوران مکه اهل عراق و ایران بودند. مجاوران شرقی در رشد و گسترش فعالیت های علمی در شهر مکه سهم بسیاری داشتند. حضور این عالمان مسجدالحرام را به یکی از مهمترین مراکز علمی در سده های میانه بدل ساخت.https://mag.mpte.ir/article_188458_ea3ad2f50f68013774206009c304c073.pdfمرکز پژوهشی تمدن اسلامی پیامبر اعظم(ص)نشریه علمی علم و تمدن در اسلام2676-483041620230823The role of the covenants of the Prophet (PBUH) in building Islamic civilizationنقش پیمان های پیامبر اعظم (ص) در شکل گیری تمدن اسلامی8610318845510.22034/icrs.2023.188455FAحسینعبدالمحمدیدانشیار گروه تاریخ اهل بیت(ع) مجتمع تاریخ سیره و تمدن اسلامی، جامعه المصطفی(ص)0000-0002-3289-549Xمحمدرضاضیاییدکترای تاریخ اسلام، پژوهشگر همکار پژوهشگاه بین المللی جامعه المصطفی العالمیه(ص))Journal Article20231106During his mission, the Prophet (PBUH) signed numerous agreements with active political and social groups in Hijaz with tact and foresight. These treaties, which were concluded with the People of the Book, polytheists and Muslims, played an important role in the political and social developments of the beginning of Islam, including the migration of the Prophet (PBUH) and Muslims to Medina, the formation of the Islamic government and the formation of Islamic civilization. The problem of this research is to examine these agreements with the approach of civilization. The result of the research shows that the components of Islamic civilization, such as creating stable security, promoting education and training, creating administrative organization and political organizations, social cohesion, sacrifice and sacrifice, tolerance and acceptance of diversity of views and synergy and convergence in the agreement There are Safeguarding human rights in the Halaf-ul-Fadhul Treaty, calling for monotheism and in the First Uqaba Treaty, laying the groundwork for social order and organizational work in the Second Uqaba Treaty, creating social cohesion, determining geographic territory, political sovereignty and governorship, and sustainable security in the General Medina Treaty. Brotherhood and brotherhood in the Moakhat Treaty, stabilization of political sovereignty in the Hudaybiya Peace Treaty have been realized. This article has analyzed these treaties with the approach of civilization by collecting library data and using a descriptive-analytical method. And the review of the background shows that the covenants of the Holy Prophet (PBUH) have been given less attention with this approach.پیامبر أعظم (ص) در طول دوران رسالت خویش، با دوراندیشی، پیمانهای متعددی با گروههای سیاسی و اجتماعی فعّال در حجاز امضا کردند. این پیمانها که با اهل کتاب، مشرکان و مسلمانان بسته شد، نقش مهمّی در تحولات سیاسی و اجتماعی صدر اسلام از جمله زمینه ی مهاجرت پیامبرأعظم (ص) و مسلمانان به مدینه، تشکیل حکومت اسلامی و شکل گیری تمدن اسلامی نقش اساسی داشتهاند. این مقاله با گردآوری داده های کتابخانه ای و با روش توصیفی- تحلیلی پیمانهای پیامبر ص را با رویکرد تمدن سازی مورد بررسی قرار داده است. حاصل پژوهش بیانگر این است که مؤلفههای تمدن اسلامی، مانند ایجاد امنیت پایدار، ترویج تعلیم و تربیت، ایجاد سازمان اداری و تشکیلات سیاسی، انسجام اجتماعی، ایثار و فداکاری، رواداری و تساهل و پذیرش تنوع دیدگاهها و هم افزایی و همگرایی در پیمانهای پیامبر وجود دارد. پاسداشت حقوق بشر در پیمان حلفالفضول، دعوت به توحید درپیمان عقبه اولی، زمینه سازی برای نظم اجتماعی و کار تشکیلاتی در پیمان عقبه دوم، ایجاد انسجام اجتماعی، تعیین قلمرو جغرافیایی، حاکمیت و ولایت سیاسی و امنیت پایدار در پیمان عمومی مدینهّ، برادری و اخوت در پیمان مؤاخات، تثبیت حاکمیت سیاسی در پیمان صلح حدیبیه تحقق یافته است.https://mag.mpte.ir/article_188455_65dab28b8febe7159a489556655437d8.pdfمرکز پژوهشی تمدن اسلامی پیامبر اعظم(ص)نشریه علمی علم و تمدن در اسلام2676-483041620230823“Shahid Motahari’s Islamic Civilizing Ideology; with an Emphasis on Cultural Civilization”فرهنگ و تمدن اسلامی در نظرگاه استاد شهید مرتضی مطهری (با تأکید بر نظام سازی فرهنگی)10411516485210.22034/icrs.2023.164852FAپریساافقریگروه تاریخ،دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایراناصغرمنتظرالقائمگروه تاریخ، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران0000-0003-0988-1476Journal Article20220210Abstract : <br /><br />Morteza Motahari , one of the Shia philosophers and Islamic prominent figures , had a key role in modern Islamic civilization and revival of Islam . He had political, economic , cultural, social views . The present study aimed to investigate his Islamic , civilizing cultural ideology . Master Motahari had an important role in contributing to Muslims ’ intellectual abilities and training others through his great works . According to Motahari , every social movement is prone to problems , such as the foreigners ’ influence on its thoughts, extreme modernism, and the influence of opportunists . He also believed social movements may undergo change in future . He believed cultural change and creating new social structure necessitates knowing the factors in cultural damage . The present study , using a descriptive - analytical approach , deals with his cultural viewpoints .<br /><br />Key Terms: Shahid Motahari, Islamic Civilizing Ideology, Cultural Ideology, Social Movement, Educationاستاد شهید مطهری (1359 ش) یکی از اندیشمندان و حکمای شیعه، در حوزه اندیشه اصلاحی، احیای اسلام و تمدن سازی نوین اسلامی به شمار میرود. وی در حوزههای مختلف فرهنگ و تمدن اسلامی، نظریههای گوناگونی دارد که در این پژوهش به آن پرداخته خواهد شد. مقاله حاضر به روش توصیفی-تحلیلی در پی پاسخ به این سؤال است که اصول استاد مطهری در نگاه به فرهنگ و تمدن اسلامی بر چه محورهایی استوار است و این مسئله مهم چه نسبتی با نظام سازی فرهنگی دارد. یافته های پژوهش نشان میدهد که استاد مطهری به ساخت نظام فرهنگی، تعلیم و تربیت و توانمند سازی و تقویت بنیه فکری مسلمانان با نگارش آثار گوناگون علمی و طرح اندیشه اسلامی تأکید داشت. از دیدگاه این اندیشمند هر نهضت اجتماعی در خطر رو در رویی با آفاتی همچون: نفوذ اندیشه بیگانه، تجدد گرایی افراطی، تداوم نهضت، نفوذ فرصت طلبان، ایهام در طرحهای آینده و تغییر جهت دادن اندیشه میباشد. وی معتقد بود با شناخت آسیبهای فرهنگی و عوامل مؤثر در این مسیر، برای ایجاد تحول فرهنگی، راهبردهای متعدد فرهنگی ضروری است. ایشان شناخت دقیق اجزای فرهنگ و تمدن اسلامی را در راستای برقرای نظام فرهنگی مطلوب قلمداد می کرده اند.https://mag.mpte.ir/article_164852_d36965a6081ecd7c00830c1ca2ab5c04.pdfمرکز پژوهشی تمدن اسلامی پیامبر اعظم(ص)نشریه علمی علم و تمدن در اسلام2676-483041620230829The civilizing role of Madaeni (225 AH) in Islamic historiography (A Case study of "Sirehnegari")نقش تمدنی مدائنی (م 225ق) در تاریخنگاری اسلامی (مطالعه موردی: سیره نگاری)11614517186410.22034/icrs.2023.171864FAحسینمرادی نسباستادیار گروه تاریخ اسلام، پژوهشکده علوم اسلامی، پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، قم، ایران.0000-0001-6668-8774Journal Article20230313The works left by the predecessors, including their letters, are valuable scientific and civilizational treasures that, as a reporter, report historical events for future generations. . According to their knowledge, some authors have studied a type of Islamic historiography which is interpreted as biograph. Recording the history of the biography of the great prophet (pbuh) is one of the initiatives of the Quran, which brings a part of the history and life of that prophet to serve as a model for humanity in different dimensions. Madaeni was one of the prolific authors who, with his scientific genius and extensive knowledge, invented branches of Islamic historiography - including the history and life of the Great Prophet (PBUH). He played an essential role in the expansion of this type of historiography and has influenced the authors after him. This article describes and analyzes Madaeni's writings from first-hand texts in biographical analysis. The article seeks to answer the question of how Madaeni was able to play a role in the expansion, completion and establishment of some subjects in biographical studies. . As a result, Madaeni wrote biographies and its sub-branches, such as "Ahud al-Nabi", "Akhbar al-Munafaqin", "Tasmiyeh al-Munafaqin", "Tasmiyeh al-Dhin Yazoon al-Nabi", "Aqta al-Nabi", "Dua'i al-Nabi" and other cases of publishing biographical topics. has been fundamental and has shown the glory of Islamic civilization in the third century.آثار برجا مانده از پیشینیان از جمله مکتوبات آنان گنجیه های ارزشمند علمی و تمدنی هستند که به عنوان یک گزارشگر، رویدادهای تاریخی برای آیندگان گزارش میکنند. برخی مؤلفان با توجه به دانش خود به گونهای از تاریخنگاری اسلامی که از آن به سیرهنگاری تعبیر میگردد، پرداختهاند. ثبت تاریخِ سیرهنگاریِ پیامبر اعظم(ص) از ابتکارات قرآن است که بخشی از تاریخ و سیره زندگانی آن حضرت را آورده است تا الگوی برای بشریّت در ابعاد مختلف باشد. مدائنی از مؤلفان کثیر التألیفی بود که با برخورداری از نبوغ علمی و دانش گسترده خود شاخههایی از تاریخنگاری اسلامی - از جمله سیرهنگاری تاریخ و زندگانی پیامبر اعظم(ص) - را ابداع کرد. وی نقش اساسی در گسترش این نوع از تاریخنگاری داشت و بر مؤلفان پس از خود نیز تأثیرگذار بوده است. این مقاله با توجه به جمعآوری نگاشتههای مدائنی از متون دست اول به توصیف و تحلیل آنها در سیرهنگاری پرداخته است. مقاله در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه مدائنی توانست در گسترش، تکمیل و تأسیس برخی از موضوعات در سیرهنگاری نقشآفرین باشد؟. نتیجه آنکه مدائنی با نگارش سیرهنگاری و زیر شاخههای آن از جمله «عهود النبی»، «اخبار المنافقین»، «تسمیه المنافقین»، «تسمیه الذین یؤذون النبی»، «اقطاع النبی»، «دعای النبی» و موارد دیگر در نشر موضوعات سیرهنگاری سهمی اساسی داشته و شُکُوه تمدن اسلامی را در قرن سوم نشان داده است.https://mag.mpte.ir/article_171864_f1f2fb02112065490e61f46de7d74bda.pdf