استادیار دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اسلامی تبریز
چکیده
وجود یک شهر آرمانی یا مدینه فاضله برای هر جامعهای ضروری و بدیهی است، تا افراد با حرکت در مسیر آرمان های آن مدینه فاضله در نیل به سعادت تلاش نمایند. در اغلب جوامع غربی و شرقی گذشته و معاصر، اندیشمندان، فلاسفه و بزرگان علمی و مذهبی و ادبی، جامعه آرمانی را با اصول، معیارها و ویژگی هایی مشخص ارائه نمودهاند. در جامعه اسلامی، آرمانشهر علوی که قرابت و انطباقی بسیار با آرمانهشر نبوی و قرآنی دارد، با محوریت غدیر میتواند، تبیین شود. هدف این پژوهش، بازشناسی و تبیین آرمانشهر علوی به عنوان الگویی برای زندگی سعادتمندانه انسان هاست. این تحقیق با روش پژوهش تحلیلی و میانرشتهای و با رویکرد کیفی تحقیقی و با استفاده از مطالعات کتابخانهای، اسنادی و پژوهش های بینحوزهای انجام شده است. آرمانشهر علوی، ریشه در اندیشهها و روش های جامع و اصیل امامعلی(ع) در حکومت، عدالت، عبادت، زندگی فردی و جمعی دارد. راهبردهای آرمانشهر علوی عبارتند از: حقجویی و مبارزه با باطل، عدالت، مهرورزی و مردممداری، یاری فقرا و مظلومان،وحدتیافتگی و یکپارچگی جسم و روح شهر، رعایت عدالت، احترام به طبیعت و محیطزیست بهعنوان مخلوقات خداوند، کمک به فقرا و محرومان، وحدت شهر، رعایت تعادل در شهر، ایمنی و امنیت، منش و روش علوی در سبک زندگی، امام علی(ع) بهعنوان شهر علم، رعایت حرام و حلال و واجبات و محرمات و دوری از تبعیض
مولائی,اصغر . (1399). راهبردها و راه کارهای آرمانشهر اسلامی با محوریت آموزههای علوی برای کاربست در توسعه شهرهای ایران. نشریه علمی علم و تمدن در اسلام, 2(6), 110-135.
MLA
مولائی,اصغر . "راهبردها و راه کارهای آرمانشهر اسلامی با محوریت آموزههای علوی برای کاربست در توسعه شهرهای ایران", نشریه علمی علم و تمدن در اسلام, 2, 6, 1399, 110-135.
HARVARD
مولائی اصغر. (1399). 'راهبردها و راه کارهای آرمانشهر اسلامی با محوریت آموزههای علوی برای کاربست در توسعه شهرهای ایران', نشریه علمی علم و تمدن در اسلام, 2(6), pp. 110-135.
CHICAGO
اصغر مولائی, "راهبردها و راه کارهای آرمانشهر اسلامی با محوریت آموزههای علوی برای کاربست در توسعه شهرهای ایران," نشریه علمی علم و تمدن در اسلام, 2 6 (1399): 110-135,
VANCOUVER
مولائی اصغر. راهبردها و راه کارهای آرمانشهر اسلامی با محوریت آموزههای علوی برای کاربست در توسعه شهرهای ایران. علم و تمدن, 1399; 2(6): 110-135.